Οι άνθρωποι νιώθουν
«Τα πουλιά πετούν, τα ψάρια κολυμπούν, οι άνθρωποι νιώθουν».
Αυτή είναι η πιο βαθιά μας φύση. Πριν μιλήσουμε, πριν εξηγήσουμε, πριν υψώσουμε τις άμυνές μας, αισθανόμαστε. Φόβο, χαρά, λύπη, ντροπή, θυμό, μοναξιά, λαχτάρα. Ένας ολόκληρος κόσμος κινείται μέσα μας και αναζητά έναν τρόπο να φανερωθεί.
Μα τα συναισθήματα δεν βρίσκουν πάντοτε καθαρές λέξεις. Κάποιες φορές ο φόβος εμφανίζεται σαν θυμός. Η ανάγκη για αγάπη γίνεται απαίτηση. Η ανασφάλεια ντύνεται αδιαφορία. Η μοναξιά κλείνει απότομα μια πόρτα, ενώ κατά βάθος ικετεύει κάποιον να μείνει απέξω και να περιμένει.
Γι’ αυτό, πίσω από τις λέξεις των ανθρώπων, αναζήτησε όσα αισθάνονται. Πίσω από το «άσε με» μπορεί να κρύβεται ένα «φοβάμαι πως δεν θα με καταλάβεις». Πίσω από το «δεν με νοιάζει», ένα «με νοιάζει τόσο πολύ, που δεν αντέχω να το δείξω». Πίσω από τη σιωπή, μια καρδιά που δεν έμαθε ακόμη πώς να ζητά πλησίασμα.
Και πίσω από μια δύσκολη συμπεριφορά μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που παλεύει αδέξια με όσα συμβαίνουν μέσα του. Ένα παιδί που δεν γνωρίζει πώς να πει «κουράστηκα». Ένας σύντροφος που δεν τολμά να ομολογήσει «σε χρειάζομαι». Ένας φίλος που απομακρύνεται, επειδή φοβάται πως θα εγκαταλειφθεί πρώτος.
Μη βιάζεσαι να απαντήσεις μόνο στις λέξεις. Άκουσε την ανάσα που τις συνοδεύει, την παύση που τις κόβει στη μέση, το βλέμμα που απομακρύνεται την ώρα που η καρδιά λαχταρά να πλησιάσει. Εκεί βρίσκεται πολλές φορές το αληθινό μήνυμα.
Αυτό δεν σημαίνει πως κάθε συμπεριφορά είναι αποδεκτή. Τα όρια παραμένουν πολύτιμα. Μπορείς, όμως, να προστατεύεις τον εαυτό σου χωρίς να χάνεις την ικανότητα να βλέπεις τον άνθρωπο πίσω από την πράξη του. Να λες «αυτό με πληγώνει» και μαζί να αναρωτιέσαι «τι άραγε πονά τόσο βαθιά μέσα σου;».
Το κλειδί της ανθρώπινης επικοινωνίας δεν είναι να βρούμε πάντοτε τις σωστές απαντήσεις. Είναι να μάθουμε να αναγνωρίζουμε το συναίσθημα που ζητά να ακουστεί. Να πλησιάζουμε με την ερώτηση:
- «Τι σου συμβαίνει;»
- «Τι αισθάνεσαι;»
- «Τι χρειάζεσαι από εμένα αυτή τη στιγμή;»
Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι μόνο όσα λένε και όσα κάνουν. Είναι και όλα εκείνα που δεν κατάφεραν ακόμη να εκφράσουν.
Τα πουλιά πετούν.
Τα ψάρια κολυμπούν.
Κι οι άνθρωποι νιώθουν.
Ίσως, λοιπόν, ο πιο τρυφερός τρόπος να συναντήσουμε ο ένας τον άλλον είναι να μάθουμε να ακούμε την καρδιά πίσω από τις λέξεις, να αναζητούμε το συναίσθημα πίσω από τη συμπεριφορά και να θυμόμαστε πως κάθε άνθρωπος, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του, προσπαθεί με τον τρόπο που γνωρίζει να πει πως πονά, πως φοβάται, πως έχει ανάγκη να τον καταλάβουν και να τον πλησιάσουν.